Rouw in coronacrisis

rouw in tijden van corona

Rouw in coronacrisis.
Hoe corona mijn rouwgevoelens opnieuw triggerde.

Zoals een aantal van jullie misschien weten deel ik sinds kort wat meer openlijk over mijn gevoelens rondom rouw en verlies. Het verdriet dat soms weer zo sterk aanwezig is. De pijn die ik voel. Rouw is er ook in de coronacrisis. Sterker nog, veel gevoelens en gedachte waarvan ik dacht dat ze achter me lagen, kwamen weer naar boven. Zo blijkt maar weer dat rouw nooit stopt. Dat het op sommige momenten sterker aanwezig kan zijn. Dat wist ik eigenlijk ook wel, maar vaak hoop ik gewoon dat het anders is.

Het begin

Toen mijn moeder overleed was ik 24 jaar en zat ik nog middenin een studie Media en cultuur op de Universiteit van Amsterdam. Op een of andere manier rondde ik die studie super goed af, maar vraag me niet meer hoe. Achteraf is alles best een wazig geheel. Ik was ondertussen bij een psycholoog geweest en bereidde me voor op een wereldreis die ik al heel lang en heel graag wilde maken. Ik deed mijn best om te zorgen dat de dood van mijn moeder me dat niet weg zou nemen. Het leek allemaal wel weer mega goed te gaan. Terug op ‘het beoogde pad’. De reis was prachtig. Maar daarna stortte ik in. Er waren zoveel vragen. Wie was ik eigenlijk? Wat kon ik eigenlijk? Wat had het leven voor zin?

Solliciteren in een rouwperiode

Terwijl leeftijdsgenoten langzaamaan met het diploma op zak begonnen aan mooie eerste banen, voelde het voor mij alsof ik vast zat. Ik was erg depressief en ging opnieuw in therapie. Dit keer voor traumatische rouw. Het was allemaal erg heftig, maar ik moest ook rondkomen. Dus in de tussentijd probeerde ik los en vast wat inkomen bij elkaar te verdienen. Totaal niet zoals ik mijn leven op die leeftijd had voorgesteld. Het voelde vaak alsof de dood van mijn moeder dit van me af had genomen. De tijd om te groeien en bloeien. Te werken naar een vaste basis voor een volwassen bestaan. Hier en daar solliciteerde ik wat ‘de serieuzere banen’ maar ik voelde me onzeker. Onzeker in solliciteren met gaten op mijn cv. Ook onzeker om niet tijdens zo’n gesprek volledig in huilen uit te barsten om wat er allemaal gebeurd was. Heel onzeker om alweer te moeten uitleggen waarom ik geen master had gedaan of waarom ik langer over mijn studie had gedaan. Misschien weet ik nu dat dat er allemaal had mogen zijn, maar het voelde nooit als een optie om mijn kwetsbaarheid en pijn te laten zien op een markt met veel concurrentie. Altijd het gevoel dat een werkgever sowieso zou kiezen voor de perfecte ander en niet voor iemand die voor altijd in een rouwproces zit. Ik voelde me niet goed genoeg voor deze maatschappij.

Het yogapad

Vanuit daar begon ik dus maar mijn eigen plan te trekken. Dat is eigenlijk sowieso iets dat ik altijd gedaan heb, dus misschien hoort het ook bij mij. Zoals jullie weten heeft dat plan zich gemanifesteerd in mijn yogapad. Ik was vooral heel blij dat ik iets vond, na voor mijn gevoel al die jaren, dat écht bij me paste. Het yoga gedeelte en het helpen van mensen past volledig, het ondernemersgedeelte vind ik vaak nog best moeilijk. Van een afstandje lijkt dat misschien allemaal koek en ei, maar het is hard werken en er zijn ook nog niet zoveel gebaande paden binnen yoga, rouw, verlies en stress. Dus die paden maak ik veelal zelf. In januari van dit jaar ging ik van start met mijn ideeën en langzaamaan zag ik de vooruitgang. En toen…corona.

Corona triggerde mijn rouw

Doordat corona ervoor zorgde dat ik mijn yogawerk (dat nog in de kinderschoenen stond) niet kon doorzetten en ervoor zorgde dat ik nauwelijks inkomsten had, triggerde het weer al die gevoelens van ‘toen’. Wie ben ik? Wat kan ik? Kan ik dit wel? Ben ik überhaupt geschikt om yogales te geven? Waarom ben ik nu alwéér in de positie dat ik nog steeds niet het juiste inkomen kan verdienen? Dat inkomen dat iedereen van mijn leeftijd nu inmiddels wel voor elkaar heeft. Waarom ben ik niet goed genoeg? Het voelde alsof ik weer terug was bij af en mijn stresslevels zijn deze tijd flink omhooggegaan. Dat merkte ik aan de manier waarop sommige gevoelens uitvergroot waren. Sneller boos. Banger. Snel overweldigd. Meer huilen. Meer moe. En meer pijn in het lichaam. Precies zoals alles ook gebeurde, ‘toen’. En ik merkte het aan mijn gedachtes, want ik dacht namelijk meer na over mijn moeder en over hoe oneerlijk ik haar dood eigenlijk nog steeds vind. Voor haar. En voor ons (ik en mijn familie).

Hoe voelt dat voor jou?

Dit klinkt allemaal heel dramatisch, maar misschien ben je ook ooit een dierbare verloren en merk je dat deze tijd ook bij jou oude gevoelens en pijnen getriggerd zijn. Dat hoeft niet per se met inkomsten te maken te hebben. Het kan te maken hebben met je mentale gezondheid, met je werk, met je omgang met mensen, de grenzen die je hen aangeeft, de manier waarop je tegen jezelf praat, het gevoel van eenzaamheid, etc. En vaak het grootste onderliggende gevoel, dat velen mensen hebben, (ja, ik spreek dat gewoon uit, want écht, velen mensen voelen dit in de kern), dat je niet goed genoeg bent. Niet goed genoeg voor de juiste baan en inkomsten. Of niet goed genoeg voor liefde. Dat je je niet goed genoeg voelt voor sociaal contact. Of niet goed genoeg voor je familie. Misschien het gevoel van niet goed genoeg in wat je doet.

Ik ben niet goed genoeg

Een hele pijnlijke constatering. Dat vond ik dus ook toen alles weer naar de oppervlakte kwam. Ik ben daar erg veel mee bezig geweest de laatste tijd. Vooral omdat ik het confronterend vind dat ik nog steeds het gevoel heb dat haar dood me tegenhoudt in mijn leven. Alsof sommige dingen niet voor mij zijn weggelegd. Maar ik besef me nu veel meer, na bijna 7 jaar, dat ik daar natuurlijk zelf een deel van ben. Mijn gedachtes daarover moet ik veranderen, maar dat kan ik alleen doen als ik de pijn erken en niet wegdruk. Als ik de gedachte ‘ik ben niet goed genoeg om te werken’ wil helen, zal ik eerst de pijn moeten doorkruisen die ervoor zorgt dat die gedachte er is. Dus vooral in dat opzicht ben ik deze crisis ergens best dankbaar dat het weer naar boven kon komen, zodat ik eraan kan werken. Ik ben me namelijk heel bewust gaan richten op die heling en op het doorvoelen van mijn verdriet. Het lijkt heftiger dan eerst, maar ik weet niet of dat daadwerkelijk zo is. Ik geef er meer aandacht aan, dus het is meer aanwezig.

Pijn transformeert in groei en heling

Er was deze afgelopen tijd voor mij meer ruimte voor yoga en rust. Voor stilte en terugkeren naar mezelf. Voor mijn verdriet en mijn pijn. En daarmee ineens meerdere inzichten over hoe ik mezelf heb ingehouden. Hoe ik mezelf eigenlijk al heel lang heel op dit gebied, stapje voor stapje. Ik wil mensen al een tijd lang bijstaan (door middel van yoga en meditatie) in hun verdriet rondom een verlies, maar nooit was dat echt een optie. Misschien ook angst? Tot nu. Ik weet zeker dat dit zoiets moois oplevert voor iedereen die op de mat gaat liggen. Corona heeft me getriggerd, mijn verdriet weer blootgelegd, maar me ook gepusht om te zien dat ik daar iets mee wil doen. “Herinner je loved one” is daaruit voortgekomen. Klik er gerust op als je nieuwsgierig bent. Uiteraard hoop ik, dat wanneer jij soort gelijke gevoelens hebt gehad over rouw tijdens deze coronacrisis, dat je zacht kunt zijn. Dat je weet dat je mag helen en dat alles wat je voelt volkomen normaal is! Alleen als je voelt kunt je reageren op een manier die helend is. Wie weet zie ik je op de mat. Veel liefs!

Share this post

Share on facebook
Share on linkedin
Share on print
Share on email